öldüğümü sandığımda değdi
gözlerime gözlerin
ve anladım
aslında şimdi doğduğumu

benim öldüğüm yerde
doğmuştun sen
ve
yalnız bu aşk için
cennete gönderilmiştim
sen melektin
bense daha melemekteydim

cennette başladı aşkımız
önce öğrendim uçmayı
sonra da
asıl yaşamın ölüm
yaşamanınsa ölmek olduğunu

gözlerin gözlerime değdiğinde
doğdum ben
anladım
yıllardır öldüğümü
ve gözlerin
gidince gözlerimden
yeniden ölmeye başladım

sözlerim sözlerine
girdiğinde sustum
ne kadar sustuysam
konuştum o kadar
ve anladım
asıl konuşmanın
susmak olduğunu
birlikte sustuk sonra
zamansız ve mekansız diyarlarda
sonra sen konuştun <******>
ardından da ben
şimdi ayrı yerlerde
konuşuyoruz beraber...

<******> ışığı söndürür ellerin geceye dokunur ışık olur gözlerin çiçek çiçek bir ateş yanar bakışlarında ihtilâl olur, yokluk ve kuraklık başlar kırmızı dudaklarında ben seni sevmesem yekpare dolaşırsın bir dağdağan ağacının altında zaman kucaklaşır seninle batıp giden bir güneşin ardından <******> yorgun gözlerle uğurlarsın sen beni farkında olmasan da ben gidiyorum sen kalıyorsun o dağ evinin kapısında kızarmış yanakların, kızarmış gözlerin ağlamaktan ıslanmış avuçların... hoşçakal dedim sana, hoşçakal bir daha dönemezsem bekleme hiç beni oysa zaman, oysa sevda çevirir belki dedim beni yolumdan bir gece yarısı tutuşan çıngılar altında sana geldim ben baktım gözlerin karışmış gecelere başucumda durup bir yıldız gibi yanar durmadan dağ aleviyle sarhoş olmuş dudakların o dağlar benim doğduğum rahim o dağlar benim emdiğim meme o dağlar dizlerine yattığım anne şimdi var mısın oralarda bilmem hiç geldin mi yeniden hiç büyüdü mü gözlerin o gecelerde seni seviyordum; kimseyi sevme dedin Kimseyi sevemedim; seni sevmeyince tutsağa döndü sevdam seninle ışığı söndürdü sözlerin <******> bedenime dokundu yokluk oldu ellerin HÜZÜNLENDİRMİYOR BENİ YOKLUĞUN      Ben yarını düşünmeyi sevmem. Ne olacaksa hemen şimdi olsun isterim. Seveceksem şimdi, öpeceksem şimdi, susacaksam şimdi, güleceksem şimdi... Zaman bir kez geçer insanın eline, o anın bir d aha tekrarı yoktur. Ne yaşarsan bir kere yaşarsın. Bu yüzden sevmem beklemeyi. Bu yüzden bekleyerek geçen zamana acırım. Ama bu kez bir şey oldu, bir şey...      Şimdi yarını beklerken hiç kızmıyorum. Sen yoksun ya, bugece de sensiz geçecek ya, olsun diyorum, bizi bekleyen çok güzle günler var önümüzde... Nedir beni böylesine değiştiren şey? Nedir geleceğe dair umutlar beslememi sağlayan şey? Aşkın elbette... Başka acıklaması olabilir mi? Sen olmadan da keyif alarak yaşayabiliyorum. Bir yerine iki kadeh rakı içiyorum, biri senin için.      Sevdiğimiz şarkıları ard arda iki kez dinliyorum, biri senin için. Sabah uyanınca pencereyi açıp temiz havayı iki kere çekiyorum, biri senin için. Yokluğunda hayatı iki kişilik yaşıyorum. Yokluğunda hayata dair ne varsa yine seninle paylaşıyorum.      Özlemekse özlüyorum elbette... Hasret şarkılarını kim benden daha i yi söyleyebilir? Kim gökteki yıldızlara bakıp onları senin gözlerinin yerine koyabilir? Kimin yüzüne seni düşündükçe bir gülümseme yayabilir? Dedim ya değişiyorum diye, eskiden böyle koyu bir özlemin içinde oslaydım. İsyanın sığmazdı içime. Bir siyah hüznün içinde kıvranır dururdum, bitmek bilmezdi geceler. Şimdi öyle değil... Şimdi seni özlemek sevdamızın olmazsa olmaz parçasıymış gibi geliyor bana. <******>      Son bahardayız ama ben ilk yazın sevinçini taşıyorum içimde ve biliyorum ki, hiç bitmeyecek baharı yaşayacağız birlikte. İşte bunun için hüzünlendirmiyor beni yokluğun. M.Çoşkundeniz           En çok gecenin mavisini severdin. Ve birde, Karanlıklar arasından süzülen, ay ışığını... Hep, kararan kalpleri aydınlattığını düşünürdün. Sen, dokunmak isterdin, o ay ışığına... Bense, dokunmak isterdim, Yüreğindeki çocuğa... Ne sen, ay ışığına dokunabildin, Nede ben, yüreğindeki çocuğa...     <******> Mavi Mavi gözlerin kelepçesi yüregimin kirpiklerin demirparmakliklari andiriyor Iste! yine tutsaginim al götür beni istedigin yere nasil olsa ikimizde ayni hücrenin maviligindeyiz   Kar Tanesi Mektuptur kar tanesi. Sıcak bir mektup olup yolumuza düşer. Susar ki, çok şey söylesin. Beyaz bir sayfa olup aklımıza iner. Kaleme meydan okur, söze gelmez ve şiirin yolunu keser. Kendince söyleyen, keyifle okunan bir mektuptur. Perdedir kar tanesi. Yolumuzu kesip bizi evimize ve içimize baktırır. Bu pamuk dokunuşla kendimizde vehmettiğimiz kudretin eşiğinden yüz geri eder, içimizdeki derin aczi, derunumuzdaki onulmaz farkı görürüz. Selamdır kar tanesi. Yüreğimizin sokulduğu aşklar, gönlümüzün sığındığı yalnızlıklar bir kar tanesinin yüzümüze ve dudağımıza dokunan serinliğinde dirilir. Yollarımızı katranlaştıran kirler, yüreğimizi karartan şerler <******> arasında göklerin yere serin ve selametli selamıdır kar tanesi. Müjdedir kar tanesi. Onca çokluk içinde her birimizi biricik eyleyen, onca bolluk içinde her birimizi özel eyleyen, o kadar karmaşa içinde herbirimizi güzel eyleyen Bir Yaratıcının, yanağımıza dokunan kelamı, omuzlarımıza kadar indirilen müjdesidir. Hatırlayıştır kar tanesi. Bir dokunuşta solunup giden, bir bakışta gelip geçen, bir anda eriyiveren hayatlarımızın ve buluşmalarımızın ince bir özenle yaratıldığını, daimi kasıtla var edildiğini, hiç bitmeyen bir sevgiyle gerçekleştirildiğini hatırlatan milyonlarca hecelik kristal bir sözdür kar tanesi. Barıştır kar tanesi. Aramızdaki sayısız farklılıkların kar beyaz bir hoşgörüyle bir lenebileceğinin, renk ve ırk çeşitliliğinin billur bir ahenk içinde bütünleneceğinin, aramızdaki ayrıcalıkların toprağa düşer düşmez eriyeceğinin habercisidir kar tanesi. Niyettir kar tanesi. Rüzgarın koynunda, bulutların rahminde, tozlara tutunup da biçimlenirken, her halden, her zorluktan, her engelden kendine güzellikler derleme azminin, hayatın her fırtınasından kendine kristalimsi incelikler devşirme niyetinin ifadesidir kar tanesi. Yolcudur kar tanesi. Avucumuzda konaklayamayacak kadar telaşlı, bakışımıza takılmayacak kadar aceleci bir yolcudur kar tanesi. Şu dünya konağında sırdaşımız, şu kısacık ömrümüzde yoldaşımızdır. Yoldur kar tanesi. Gökten yere, güzellikle indirilip, cemalle savrulup, letafetle dokunurken, yerde yollar kesen azamete döner, <******> çığlar büyüten celale doğru yuvarlanır, dağları bürüyen kahra dönüşür. Öyle ki, binbir esmanın dokunuşunda biçimlenen ahvalimizi, sayısız tecelli arasında gidip gelen yolculuğumuzu dillendirir. Bu haliyle sadece gökten yere gelip yiten bir yolcu olur kar tanesi. Duadır kar tanesi. Tenimize değip eriyen kar tanesi, binler bakışa değer. Elimizde yiten kar tanesi, melek dokunuşlarına eriştirir bizi. Dudağımızda duru bir dua olup hep göğe, hep göğe yağar. Bir tanedir kar tanesi. Kışın nazlı beyaz gelini, gecelerin soğuk, uçarı kelebeği, bakışımızın kristal kasesi, gönlümüzün pak ayinesi, omzumuzda serin ışık halesidir. Ne kadar çok olursa olsun hep bir tanedir. Ne kadar birikirse biriksin hep tazedir, hep yenidir